felieton

Agata KALINOWSKA - BOUVY ur. w 1963 roku w Warszawie.

Poetka i dziennikarka, tłumaczka zamieszkała na stałe we Francji.

Prezes Polskiego Stowarzyszenia Autorów, Dziennikarzy i Tłumaczy w Europie - A.P.A.J.T.E.

W 2003 roku cztery wydawnictwa Fidélité, Fides, Cana i Cerf wydały jednocześnie we Francji, Belgii i Quebeku" Triptique romain" przekład jej autorstwa na j. francuski poematu "Tryptyk rzymski" Jana Pawła II, za który otrzymała na IV Salonie Książki Polonijnej w Brukseli Nagrodę Honorową przyznaną przez Konsulat Generalny RP w kategorii przekładów literackich.

Za swoją poezję była wielokrotnie nagradzana i wyróżniana m.in. w Międzynarodowym Konkursie literackim Fundacji Młodej Polonii w Warszawie (1999), w Polonijnym Konkursie Poezji w Wąglanach (1998 i 2000), w Międzynarodowym Konkursie Poetów Emigrantów w Clearwater - USA (2001), a także za recytację.

Odznaczona w 1999 roku Złotą odznaką przez Zarząd Główny Towarzystwa imienia M. Konopnickiej w Warszawie, którego mianowana została członkiem honorowym. Jest m.in. członkiem aktywnym Polskiego Towarzystwa Historyczno - Literackiego w Paryżu i Fundacji France-Pologne w Paryżu oraz Syndicat des Journalistes de la Presse Périodique - SJPP w Paryżu (najstarszego francuskiego Związku Dziennikarzy Prasy Periodycznej założonego w 1894), od 2003 roku członkiem wieczystym Towarzystwa Przyjaciół Fundacji Jana Pawła II, w Londynie oraz od 2005 roku członkiem Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie w Londynie.

Łącząc w swojej pracy zawodowej poezję i publicystykę, w 1997 roku założyła, i jest do dziś wydawcą, Biuletynu Informacyjnego APAJTE.

W 2004 roku ukazała się jej ostatnia książka – poezje pt. „Kalendarium” wydane przez Wydawnictwo Edukacyjne w Krakowie.

Wiosenna krotochwila / tryptyk sonetów
	Odleciały na północ żurawie Ciepłą wiosnę i lato to wróży Bo wracają jaskółki z podroży Już kaczeńce zakwitły przy stawie Gdzie wesołe kumkanie brzmi żabie Gdzie się pąk już rozchyla na róży A od słońca kot ślepia swe mruży Oto wiosna nastała już prawie Lekko zapach się wonny rozniesie Wiatrem gnany po polu i lesie Gdzie harcują z bzykaniem już trzmiele Gdzie ptaszęce da słyszeć się trele I wierzbina już bazie przywdziewa W zieleń stroją się trawy i drzewa. * * *	I rozlega się w lesie kukanie Trwożąc wokoło w swych gniazdach ptaki Które chronią pod skrzydła pisklaki Bo kukułka chce znaleźć mieszkanie Słychać ciche strumienia szemranie Wnet wychylą swe główki modraki Gdzie po łące biegają szaraki I gdzie słychać dzięcioła stukanie Las się zbudził i łąki dokoła Jeszcze chwila, pojawi się pszczoła Pluska ryba wesoło w strumieniu I konwalia wychyla się w cieniu Gdzie omszałe poszycie w zieleni Rosy kroplą porankiem się mieni. * * *	Trzeszczy sucha gałązka w gęstwinie To sarenka przemyka płochliwa A nad stawem już ważka kochliwa W taniec rusza nim życie jej minie Tańczy fala, a woda wciąż płynie Bez pośpiechu, ach rzekłbyś leniwa Powiał wiatr i gałązka się kiwa Gdzie się kaczka ukryła w wiklinie Tańczą plamy słoneczne z promieni I radością się ziemia odmieni Wkoło śmiechy i gwary muzyka Zakochanie się lekko przemyka Gdy wieczorem słowiki wśród bzu Nucą trele miłosne do snu. A. K-B

Bosonoga miłość

Świtem bladym, świtem mlecznym, gdzieś w miesiącu maju
Poprzez pola, poprzez lasy i brzegiem ruczaju
Bosonoga milość biegła rozbryzgując srebrną rosę

Hej otwórzcie serca ludzie i rozchmurzcie twarze
I miłujcie tych, co Amor przeznaczył wam w darze
Hej przyjmijcie zakochanie, co dzisiaj wam niosę!

Rozdawała tęczę szczęścia przez calutkie rano
I wesoła, ze jej licznie serca otwierano
Bosonoga milość polna w swej rannej podróży

Unoszona lekkim wianiem, zefiru podmuchem
Siała ziarno zakochania swojej ręki ruchem
Roztrącając wonne płatki ze szkarlatnej róży.

Hej beztroska, i radosna, trawą przepasana
W zgrzebnej szatce z pajęczyny, ciut, ciut przed kolana
I z rozwianym lnianym włosem złotego koloru.

Biegła steczką pod drzewami, biegła wzdłuż strumienia
Przeskakując zwinnie, lekko na kamień z kamienia
Aż przysiadła z marzeniami w szarościach wieczoru.